MDK w sieci
facebook
twitter
linkedin
image1 image1 image1 image1 image1 image1 image1 image1 image1 image1

Teatrzyk Dziecięcy

ZAJĘCIA TEATRALNE dla dzieci w wieku 5 - 15 lat:
Prowadzący:
grupa I (5-10 lat) - Sławomira Nieczajew,
grupa II (10-15 lat) - Ewa Sorbian

Celem artystycznym zajęć jest przygotowanie spektaklu teatralnego na podstawie wybranej przez dzieci bajki
LICZBA UCZESTNIKÓW:
Preferowana liczba to 15-20 dzieci w grupie
CELE WYCHOWAWCZE:
Dzieci rozwiną umiejętności interpersonalne (np. autoprezentacja, współpraca w zespole, znajdowanie przyjaciół, asertywność, wyrażanie własnych uczuć, komunikowanie potrzeb, rozumienie stanów emocjonalnych innych osób, empatia, rozwiązywanie konfliktów, wyrażanie siebie poprzez sztukę oraz ekspresja poprzez: gest, słowo, mimikę). Posiądą także praktyczne umiejętności, takie jak: kreatywność, umiejętność wykorzystywania wiedzy z różnych dziedzin, emisja głosu, posługiwanie się tworzywem teatralnym (światło, dźwięk/cisza, obraz, przestrzeń, ciało, rekwizyt). Zajęcia mają również za zadanie: poszerzenie wyobraźni, naukę koncentracji, obserwacji i szybkości reagowania, relaksacji oraz poruszania się w przestrzeni, swobodnego formułowania wypowiedzi, rozwój sprawności ruchowej, podniesienie sprawności intelektualnej przydatnej przy rozpoczęciu nauki w szkole.

CEL ARTYSTYCZNY: 
Proponowane zabawy powinny zachęcić dzieci do wspólnego przygotowania spektaklu teatralnego na podstawie wybranej bajki. Ważne aby realizacja spektaklu nie była planowana, ale wynikła ze wspólnych zabaw. Spektakl teatralny jest ciekawym sposobem zmierzenia ogólnorozwojowych postępów dzieci.

METODY:
Zabawy rozwijające umiejętności społeczne: Przykładowe ćwiczenie – uczestnicy odliczają do dziesięciu. Brak ustalonej kolejności osób. Nie ma możliwości jednoczesnego mówienia. W przypadku wzajemnego nałożenia się głosów następuje ponowne odliczanie. Wygrywa ten, kto pierwszy powie „dziesięć”. Uczestnik nauczy się ustępowania osobom, które zamierzają coś powiedzieć, przy jednoczesnym dążeniu do wygrywania. Inne ćwiczenie: zgadnij, kim jesteś na podstawie tego, co mówią o tobie inni. Ciekawą formą pracy grupowej są gry, które nie opierają się na rywalizacji, ale na współpracy. Np. projektujemy w grupach maszyny, aby zaprezentować je kolegom i koleżankom. Każde dziecko będzie uczestniczyło w pracy skonstruowanego mechanizmu. W końcowym etapie rozmawiamy o rolach, które wykonywał każdy z uczestników. Zabawki: To znak rozpoznawczy każdego dziecka, zabawka to nie tylko miniatura (samochodzik, lalka), to także coś bardzo dzieciom bliskiego, ponieważ w zabawce dziecko lokuje swoje uczucia, dlatego w trakcie zajęć ważne okażą się nie tylko te zabawki, które można kupić w sklepie, ale również te, które wykonamy sami. Zabawki są rekwizytami wykorzystywanymi zazwyczaj w dramie. Zabawy teatralne: Przykładowo – bezkolizyjne poruszanie się w przestrzeni i zapełnianie całego pomieszczenia ruchem, obserwowanie ruchu innych uczestników; poznawanie plastycznego potencjału ciała poprzez układanie w parach rzeźby z ciała partnera, wykonywanie krótkich etiud na zadany temat, scenki pantomimiczne, kształtujące umiejętność słuchania „głosu ciszy”. Drama (czyli edukacyjne techniki parateatralne): Jak podaje Anna Dziedzic, drama ujmuje przestrzeń inaczej niż teatr. Jest to tzw. „przestrzeń uczestnictwa”, charakterystyczna dla obrzędu. Drama jest także o wiele bardziej oszczędna w środkach, ponieważ cel edukacyjny jest tutaj nadrzędny. Jedną z głównych technik teatralnych jest teatr forum, gdzie fikcja jest zintegrowana z życiem widzów. Poprzez ich akt twórczy oraz działania aktorów wspólnie przetwarzają oni tę rzeczywistość. Aktorzy bardzo często improwizują. Dyskusja nie musi zakończyć się wnioskiem. Inne techniki to tzw. gorące krzesło, na którym zasiada osoba odgrywająca określoną postać. Pozostali uczestnicy zadają aktorowi pytania. Inne formy to między innymi wywiad, naśladowanie, improwizacja oraz stop-klatka. Metoda stop-klatki polega na przerywaniu wykonywanej scenki przez prowadzącego, który zadaje aktorom pytania. Indywidualne potrzeby dziecka: Rozmawiamy o szkole, dostosowujemy program zabaw teatralnych do indywidualnych potrzeb edukacyjnych każdego dziecka. Ćwiczenia ruchowe (tzw. rozgrzewka): napinanie poszczególnych partii mięśni od stóp aż po twarz i głowę oraz delikatny ucisk, rozgrzewanie mięśni odpowiedzialnych za mowę poprzez ćwiczenie dykcji, i inne. Ćwiczenia relaksacyjne: słuchanie głosu instruktora, opowiadającego krótkie historie przy dźwięku muzyki. Emisja głosu: oddychanie przeponą, wypowiadanie trudnych słów i rymowanek, wokalna interpretacja tekstu, operowanie natężeniem głosu. Sztuka opowiadania: rozmowa o ulubionych bajkach. Elementy teorii i historii teatru: pochodzenie teatru, główne epoki, relacja spektakl teatralny/książka

2018  Młodzieżowy Dom Kultury w Kielcach  Design (modify by King MDK)